Dilemma? Doe de neutraliteitsdans!

Een keuze maken is soms erg lastig. Gelukkig zijn er werkvormen die je kunnen helpen.

Mijn dilemma is als volgt: geef ik mijn boek zelf uit of stuur ik het naar een aantal uitgeverijen? Zelf uitgeven lijkt veel voordelen te hebben, zoals meer vrijheid in hoe het er uit komt te zien. Toch hik ik er tegenaan om door te pakken. Om eens goed overzicht te krijgen over de voors en tegens deed ik vanmiddag de neutraliteitsdans. De uitkomst was verrassend voor mijzelf.

Ik heb het afgelopen jaar een boek geschreven. Het boek heeft als werktitel ‘Écht Leren, Praktijkboek Formatief Handelen’. Met schrijven bedoel ik dat het op mijn computer staat en dat ik het een aantal keren samen met mijn vrouw goed gecontroleerd heb op redactionele blunders en spelfouten. Het echte werk begint natuurlijk nu pas, want het boek moet de wereld in. Uiteraard heb ik het niet geschreven om het op mijn computer te laten staan. Ik hoop dat mijn boek veel docenten zal helpen bij het praktisch vormgeven van formatief handelen in de les.

Gisteren vertelde ik iemand over mijn dilemma. Zij adviseerde mij de neutraliteitsdans te doen. De oefening komt uit het gedachtengoed van Deep Democracy en wordt beschreven in het gelijknamige boek van Jitske Kramer. Daar stond ik dus middenin de woonkamer. Links van mij lag een A4-tje met de tekst ‘Niet Zelf Uitgeven’. Rechts van mij lag een papier met ‘Wél zelf uitgeven’. Ik hoopte stiekem dat het rechts zou worden, de kant van zelf uitgeven…

De oefening begint met de linkerkant. De niet-kant. Ik moest letterlijk op het papiertje gaan staan en daarbij redenen bedenken waarom ik het boek niet zelf uit zou moeten gaan geven. Dit bleken er in totaal 8 te zijn. Ik hoefde geen enkele moeite te doen om deze redenen te bedenken. De belangrijkste voor mij is dat een uitgeverij veiligheid biedt door storende fouten uit het manuscript te verwijderen.

Daarna moest ik via de neutrale positie naar de wél-kant, de kant waarvan ik toch echt hoopte dat die het zou worden. Ik zorgde dat ik goed geaard op het A4-tje ging staan. De eerste vier redenen waren zo bedacht. Daarna werd het een worsteling. Uiteindelijk lukte het me zes redenen te bedenken om wel zelf mijn eigen boekje uit te gaan geven.

Daarna moest ik weer in het midden gaan staan en beide kanten goed bekijken. Het was inmiddels wel duidelijk welke kant gewonnen had, maar het mooie van Deep Democracy is dat je de wijsheid van de minderheid toevoegt aan het meerderheidsbesluit. Ik bekeek de argumenten voor zelf uitgeven nog eens goed. De belangrijkste reden om zelf te willen uitgeven is dat ik dan ook zelf kan bepalen hoe het boek er uit komt te zien. Ik besloot dus dat ik het boek wel aan een uitgeverij wil aanbieden, maar dat de uiteindelijke vormgeving voor mij echt doorslaggevend is bij de beslissing wie het boek gaat uitgeven.

Met deze uitkomst verbaasde ik mezelf, want ik dacht dat ik er wel uit was dat ik zelf mijn boek uit wilde gaan geven. Nu snap ik ook waarom ik mezelf telkens saboteerde door zaken uit te stellen. Ik heb het boek inmiddels naar drie uitgeverijen gestuurd. En mochten zij het niet willen uitgeven, dan kan ik altijd nog voor zelf uitgeven gaan. Dan kan ik mijzelf in ieder geval voorhouden dat ik het heb geprobeerd.