Een gelukkige jeugd

Heeft dit meisje een gelukkige jeugd?
Een gelukkige jeugd?

Ze heette Eva (niet haar echte naam). Ik was haar mentor. Ze zat in 5 vwo. Ze had een indrukwekkend rijtje onvoldoendes opgebouwd. Het gesprek vond plaats in maart, een moment waarop leerlingen vaak nog in beweging te krijgen zijn, maar of het voor Eva veel zin had om nog hard te gaan leren… Zo zaten we dus naast elkaar te kijken naar het beeldscherm van mijn computer met daarop haar cijfers.

Eva: “Ik weet het, het is niet echt om trots op te zijn. Mijn moeder zat er vanmorgen ook al over te zeuren dat ik nu echt eens moet gaan werken…”

Ze kijkt me stuurs aan. Ik glimlach terug.

Ik: “Ok, ik zou juist zeggen dat je vast heel hard werkt, maar dan niet voor school…”

Ik gokte dat ze een bijbaan had omdat ze het vaak heeft over uitgaan en omdat ze dure kleren draagt.

Eva: “Oh, u bedoelt dat ik meerdere bijbaantjes heb. Nou, eentje heb ik al op moeten geven. Ik ging op dinsdag altijd oppassen, maar dat mag niet meer van mijn ouders. Scheelt 20 euro in de week aan inkomsten!”

Ik: “Hè wat vervelend voor je! Maar je hebt dus nog twee bijbaantjes over. En die leveren vast meer op dan die 20 euro per week waar je het net over had. Wat doe je eigenlijk met al dat geld? Sparen voor een studie lijkt me niet echt nodig met deze cijfers…”

Ik geef haar een vette knipoog en kijk haar glimlachend aan.

Eva: Klopt, ik hou van uitgaan en shoppen. Ik geef zo 200 euro per maand uit, maar ik moet toch ook leven?”

Ik: “Dat vind ik nou zo goed aan jou. Ik krijg hier zoveel van die gestreste figuren die alleen maar met school bezig zijn en geen leven hebben. Jij kunt straks tenminste zeggen dat je een gelukkige jeugd hebt gehad.”

Ik kijk haar aan en laat een lange pauze vallen. Ze kijkt me glazig aan.

Eva: “U gaat nu toch niet zeggen dat al die onvoldoendes geen probleem zijn!”

Ik: “Juist wel, ik vind het veel belangrijker dat je gelukkig bent en dat je leeft. Een gelukkige jeugd zonder stress is goud waard.”

Eva: “Ja, maar als ik straks blijf zitten, kost me dat een jaar en dan kan ik niet meer samen met Marije gaan studeren in Utrecht. Ik wil echt over hoor. Ik weet dat ik het kan. Het zit me ook helemaal niet lekker al die slechte cijfers. Wat moet ik nou?”

Nu kijkt ze me hulpeloos aan. We hebben samen het punt bereikt waarop we naar Eva’s aanpak kunnen gaan kijken. Ze wil nu zelf ook graag de situatie veranderen. Met een traditionele benadering was ik de zoveelste geweest die haar op haar onvoldoendes had gewezen en was ze nooit zo in beweging gekomen als nu met een provocatieve aanpak.

Heb jij ook wel eens een gesprek met een tiener die lastig in beweging te krijgen is? Probeer het ook eens over een andere boeg te gooien. Je zult versteld staan van het resultaat.

En hoe het nu met Eva afgelopen is? Ze ging gewoon over……