Zonder remmen de heuvel af?

Ken je dat, je wilt graag iets nieuws oppakken. Maar als puntje bij paaltje komt blijf je toch liever bij het oude en bekende. Het kan bijvoorbeeld gaan om een nieuwe hobby of een nieuwe sport, iets wat je werkleven enorm kan verbeteren of een creatieve uiting, zoals een boek of een muziekstuk. De benodigde spullen zijn aangeschaft, je hebt een cursus gedaan of informatie van internet gehaald, maar je kiest toch telkens weer voor het oude. Hoe kun je zorgen dat je die nieuwe hobby toch gaat oppakken of dat je die nieuwe vaardigheden toch gaat inzetten, of dat boek toch gaat schrijven?

De sport waarbij dit voor mij speelde heet skiken. Skiken is een soort rollerskiën, maar dan net iets ruiger, omdat je het ook op schelpenpaadjes kan doen. Er staan zelfs filmpjes op YouTube van mensen die het in de bergen doen en daarbij al skikend over smalle bergpaden gaan en soms zelfs over rotsblokken springen. Waarschijnlijk is zo’n filmpje de trigger geweest om deze sport zelf eens te gaan proberen. De skike-uitrusting – bestaande uit skikes, stokken en een helm –  staat uitnodigend klaar in de gang, maar elke keer als ik van plan ben om te gaan skiken, zijn er allerlei stemmetjes die mij ervan proberen te weerhouden.

Die stemmetjes zeggen dingen als:

Je kunt helemaal niet skiken, laat staan remmen.
Straks val je en breek je iets.
Je bent een gevaar op de weg (niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen).
Je slaat een modderfiguur (zeker als je jouw prestaties op skikes vergelijkt met die van de mensen op YouTube).

Meestal winnen de stemmetjes en ga ik hardlopen. Hardlopen doe ik al zo’n vijfentwintig jaar. Het is makkelijk voor mij en ik weet wat het me oplevert: een frisse neus, een goede conditie, een mooi moment in de natuur. Aan de andere kant is er geen sport die mij zoveel blessures heeft opgeleverd als hardlopen. De laatste keer zat ik zelfs een halfjaar met de gevolgen van een gebroken middenvoetsbeentje. Verder biedt hardlopen niet echt een workout voor mijn schouders en armen.

Vanmorgen heb ik de skikes dus maar weer eens aangetrokken. Geen van mijn angsten bleek terecht, wel voelde ik een grote voldoening omdat ik het gewoon weer eens gedaan had. Ook bleek remmen vrij makkelijk weer aan te leren. Mijn (arm)spieren zijn mij dankbaar dat ze weer eens in actie mochten komen. Bovenal voel ik de tevredenheid omdat ik niet toegegeven heb aan mijn angsten. Dat wil niet zeggen dat ik ze genegeerd heb. Zo stond ik bijvoorbeeld met knikkende knieën bovenaan een heuveltje. Ik accepteerde de angst, zei ‘hallo angst’ en ging vervolgens toch naar beneden. Halverwege bleek het zo lekker te gaan dat ik extra vaart maakte met mijn stokken en ik bleek mijn remmen helemaal niet nodig te hebben.

Volgens mij werkt het vaak zo als we nieuwe dingen willen uitproberen. We zijn bang, horen stemmetjes en kiezen voor het vertrouwde. Ik ga vaker voor het nieuwe kiezen. Laat die stemmetjes maar kletsen, geef toe dat het spannend is en ga toch! De volgende keer skiken is al ingepland. Binnenkort ga ik iets nog veel spannenders doen, ik ga namelijk mijn eerste boek zelf uitgeven. Het boek is geschreven, maar ook nu zijn er allerlei stemmetjes die mij ervan proberen te weerhouden het echt uit te brengen. Ik zeg ‘hallo angst’ en ga ondertussen gewoon verder. Waarschijnlijk blijk ik ook in dit geval helemaal geen remmen nodig te hebben.